"เราจะทำยังไงกันดี ถ้าลูกร้องไห้อยากจะกินมะม่วงที่อยู่บนต้นนั่น..."
คำตอบที่ได้จากผู้หญิงที่มารวมกลุ่มกันมีหลากหลายตั้งแต่
ปีน, เอาไม้สอย, โค่นต้น, ไปจนถึง ปลอบลูกให้หยุดร้อง ตีลูกจะได้เลิกอยากกิน...
คำตอบเหล่านี้สะท้อนวิธีคิดและการวางแผนในการแก้ปัญหาของผู้หญิง
ทั้งที่ปัญหาหรือเป้าหมายนั้นหมือนกัน แต่แต่ละคนมีวิธีการจัดการต่างกัน บ้างบรรลุเป้าแต่ไม่ย้่งยืน เช่น โค่นต้น ได้กินครั้งเดียว บ้างก็ไม่ได้แก้ไขอะไรเพียงแต่ก้มหน้ายอมจำนนต่อข้อจำกัดของตน เช่น ให้ลูกอด
ณ จุดนี้ นักพัฒนาควรเสริมกำลังใจให้พวกเขาได้ค้นหาความเป็นไปได้ทั้งหมด ที่จะทำให้ลูกได้กินมะม่วง ก้าวข้ามอุปสรรค คิดบวก เชื่อมั่นในความสามารถของตนเอง และให้เขาเลือกทางออกที่เหมาะสมและยั่งยืนด้วยตัวเอง
เราไม่มีหน้าที่เอามะม่วงหรือสิ่งอื่นใดไปให้ชุมชน ไม่คิดแทน เพราะเราคงไม่สามารถเป็นผู้ชี้นำหรือให้สิ่งใดไปตลอดกาล เว้นเสียแต่การให้แนวคิด เติมเต็มทักษะความรู้ที่อาจขาดหายไป เพื่อให้เกิดทางเลือกที่สร้างสรรค์
"งานพัฒนาที่แท้แล้ว คือ การทำให้นักพัฒนาตกงาน" เป็นคำกล่าวที่จริงแท้"
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น